Ο Μάρκος Καμπάνης (γεν. 1955) είναι Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης και εικονογράφος του οποίου το έργο γεφυρώνει την παράδοση με τη σύγχρονη έκφραση, ιχνηλατώντας τον εύθραυστο διάλογο ανάμεσα στην ιστορία και το παρόν. Σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο, όπου έζησε έως το 1980. Αποφεύγοντας μια σταθερή υφολογική ταυτότητα, η πολυδιάστατη πρακτική του αγκαλιάζει τον πειραματισμό και τη διερεύνηση αντί μιας ενιαίας «υπογραφής». Το ήθος είναι σημαντικότερο από το ύφος. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στην σειρά έργων 365. Το έργο του περιλαμβάνει τοπία, νεκρές φύσεις, μελέτες δέντρων, ερείπια, το χώρο του εργαστηρίου, χάρτες, αρχεία και στοχασμούς πάνω στον τόπο και τη μνήμη, καθεμία από αυτές τις ενότητες προσεγγισμένη ως πεδίο έρευνας και όχι ως κατηγορία. Η μακρόχρονη σχέση του με το Άγιον Όρος και η μακρόχρονη ενασχόλησή του με τη εκκλησιαστική ζωγραφική σημάδεψαν την κατανόησή του για τον χώρο ως κάτι εμποτισμένο από σιωπή και ησυχία. Η πειθαρχία αυτής της παράδοσης παραμένει παρούσα ως δομή και αντίληψη. Η ιερή εικόνα δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος αλλά εμπεριέχει ζωντανή γλώσσα και αυτή η ευαισθησία εξακολουθεί να διατρέχει το έργο του ακόμη και όταν το θέμα μετατοπίζεται — στα δέντρα, στα ερείπια ή στον μύθο. Στο Μουσείο των Δέντρων, το δέντρο παρουσιάζεται τόσο ως ζωντανός οργανισμός όσο και ως εικόνα που κουβαλάει αιώνες αναπαράστασης και τρόπων θέασης. Στο Αστικό Ίχνος, εγκαταλελειμμένοι βιομηχανικοί χώροι προσεγγίζονται με την ίδια προσοχή — επιφάνειες σημαδεμένες από τον χρόνο και φορτισμένες με μνήμη, που λειτουργούν ωστόσο κυρίως ως αφορμή για τη ζωγραφική πράξη. Η συνεχιζόμενη ενασχόλησή του με την Οδύσσεια του Ομήρου αναπτύσσεται ως μια προσωπική γεωγραφία. Αντί να εικονογραφεί το έπος, το μετασχηματίζει σε μια ζωγραφική διαδρομή με νησιά, περάσματα και φανταστικούς χάρτες — έναν στοχασμό πάνω στην περιπλάνηση και την επιστροφή. Τα πρόσφατα αυτά έργα κινούνται προς μια σαφώς αφαιρετική γλώσσα, εστιάζοντας στη υλικότητα και το τυχαίο καθώς και στον μεταβαλλόμενο ορίζοντα ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Το έργο του έχει παρουσιαστεί, πέρα από εμπορικές γκαλερί, σε ιδρύματα όπως το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής, το Μουσείο Μπενάκη, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και το Τελλόγλειο Ίδρυμα.